Goodbye Sisters – Hand in hand de berg op
door Donna Hollebeek
Vier zussen verzamelen zich aan een smalle rivier aan de voet van de Himalaya. De bergen zijn nog niet erg stijl en de groeven niet zo diep, het duurt nog even voor ze aan de top zijn. Ze wassen elkaars rug en spreken over de toekomst. Bovenaan begint het echte afscheid, maar nu nog even niet.
De reden voor de trektocht: de haast magische yarsagumba – deels insect, deels schimmel en meer waard dan goud. Met zijn genezende krachten zet dit bijzondere organisme al generaties lang families in beweging richting de toppen van het Himalayagebergte. Zo ook het gezin van Jamuna, een jonge vrouw uit een Nepalees bergdorp die al van jongs af aan met haar jongere zus in Kathmandu woont. De twee delen een zware jeugd en met het oog op een betere toekomst voor zowel zichzelf als haar familie besluit Jamuna naar Japan te vertrekken.
Met zijn eerste langspeelfilm Goodbye Sisters (2025) toont Alexander Murphy een verhaal over liefde, migratie en afscheid. Voor ik de zaal betrad, wist ik dat het een documentaire was, daar had ik de film nota bene op uitgekozen, maar toch was ik voor de eerste helft volledig onder de indruk dat ik naar fictie zat te kijken.
“Wat spelen die twee dat goed.”
“Hoe zou de regie zijn aangepakt?”
“Ssssstt”
Terwijl de zorgvuldig gekadreerde beelden aan me voorbijvliegen, neem me ik alvast voor haarfijn uit te zoeken welke technieken Murphy precies heeft toegepast om tot dit enorm realistische resultaat te komen. Gedreven door verzadigde tinten, rumoerig stadsgeluid en een aangenaam ritme volg ik de zussen van winkel naar winkel terwijl ze hun inkopen doen voor hun terugkeer naar de bergen: een paraplu tegen de regen, een rode sjaal tegen de kou en wat cadeaus voor de familie.
Ik stap op een taxi, een bus, nog een bus en dan nog eentje. Het begint te regenen. Godzijdank voor de paraplu. Imagine walking this road alone, it would be so lonely. Ik denk aan mijn zus die al is geëmigreerd. Twee zussen worden er vier en ik denk aan mijn jongere zusjes. Er is een hoop verdriet op het scherm, want hun reünie betekent meteen ook een afscheid.
Maar bovenaan is het licht, en terwijl de camera afwisselt tussen zwalkend met hen mee zoeken en zich stil in het gras planten – alsof we zelf een yarsagumba zijn, wachtend om ontdekt te worden – zie ik de meisjes van dichterbij dan ooit tevoren. Ze zijn niet aan het acteren, niemand heeft zo realistisch lief.