media image

In Boo Junfengs atypische gevangenisfilm zijn het voor de verandering niet de gevangen maar het personeel wiens psychologie onder de loep genomen wordt. Met Apprentice buigt de Singaporese schrijver-regisseur zich over de controversiële doodstraf in zijn thuisland. Ogen van dienst zijn die van Aiman (Firdaus Rahman), een getroebleerde ex-soldaat die een job vindt in de zwaarst bewaakte gevangenis van de regio. Al snel ontwikkelt de ernstige jongeman een merkwaardige fascinatie voor een zilverharige beul (Wan Hanafi Su) met een eigenaardig gevoel voor humor: “als de veroordeelden geen fatsoenlijk laatste avondmaal krijgen, wegen ze te licht om goed te vallen.”

Gitzwarte galgenhumor en misplaatste woordspelingen daargelaten – “learn the ropes" is een ander pareltje – blijkt al snel dat de 65-jarige Rahim niet per se het monster is waarvoor je hem op het eerste zicht zou verslijten. Zoals Tom Hanks’ Paul Edgecomb in The Green Mile (Frank Darabont, 1999) een humanere plek maakt van zijn dodencel, zo verzacht Wan Hanafi Su’s Rahim de laatste uren van zijn veroordeelden met valse boodschappen van familiale vergiffenis. Voor hij hen van het leven berooft, belooft hij hen dat er een betere wereld wacht. Natuurlijk kan je het ‘hangman with a heart’-narratief niet eindeloos rekken. Junfeng en Hanafi Su schilderen de beul dan ook af als een man met een rigide gedachtenpatroon, een zwart-wit denker die zweert bij de regel van de wet en thuis is binnen het onverbiddelijke gevangenisleven dat de regisseur behendig strak in beeld brengt. Tralies, dodenweegschalen en zelfs de skyline van de stad schetsen een beklemmende kosmos met veel aandacht voor ritueel, en weinig ademruimte.

Grijzer en troebeler zijn de hersenkronkels van Aiman, die bewust de regels overtreedt door te verzwijgen dat zijn vader lang geleden werd opgehangen door deze zelfde beul. Dit maakt het des te verontrustender dat hij de grijsaard steeds opnieuw opzoekt, een verstandhouding opbouwt met de man, sigaretten en een lach met hem deelt, en in de ban geraakt van zijn executie-materiaal. Zienderogen en met behulp van een ijzersterke cinematografie verengt de wereld van Aiman zich tot prikkeldraad, stroppen en ventilatoren wiens lawaai luider en luider wordt met elke stap die een veroordeelde dichter bij zijn einde brengt.

Tegelijkertijd worden morele vraagstukken die in het begin van de film nog schuilden in de schaduwen van de donkere dodengang geleidelijk aan het licht gebracht, door onder meer de introductie van de families van de terdoodveroordeelden, wakend en wenend aan de buitenmuren van de executiekamer bij het aanbreken van de dag. Behoedzaam groeit Apprentice uit tot een psychologische thriller van jewelste. Een kleinschalige nagelbijter waarmee de jonge Junfeng (eerder al met lof bejegend voor zijn debuut Sandcastle, de eerste Singaporese film ooit die geselecteerd werd voor Cannes’ Semaine de la Critique) een krachtige bijdrage levert aan een belangwekkend debat in zijn thuisland.

Nana Van de Poel

Young Critics @ MOOOV

Cinea selecteerde en begeleidt 5 jonge schrijvers die verslag uitbrengen over de competitie van MOOOV Filmfestival. De 'Young Critics' van dienst zijn Stéphanie Debaere, David Gunzburg, Sofie Steenhaut, Nana Van de Poel en Michaël Van Remoortere.
Hun pennenvruchten vind je zowel op de blog van Mo* Magazine als op de website van MOOOV!

Meer weten? www.cinea.be