Vandaag is de jury opnieuw voltallig. De heren die er de vorige keer niet bij konden zijn door miscommunicatie bij de cipiers, zijn daar oprecht teleurgesteld over. Het is jammer, zeker omdat Centaur, de vorige film, een schot in de roos was. Maar dat ze er zelf over beginnen is eigenlijk fijn. Het betekent dat de juryleden zich volledig willen geven voor dit project en geen enkele film willen missen, ookal zijn ze vaak erg kritisch voor de films.

Ook vandaag wordt een deel van de jury niet naar ons lokaal gebracht. Ik vraag de dichtstbijzijnde cipier om hen alsnog op te trommelen. Dat lukt. Maarten* en Thorgal* komen alsnog ons lokaal binnenwandelen.

Vandaag bekijken we La Caja Vacia, een Mexicaans drama. En die heeft twee hoofdpersonages. Toussaint is een Haïtiaan die jaren geleden is uitgeweken naar Mexico-stad. Maar wegens gezondheidsproblemen trekt hij in bij zijn volwassen dochter Jazmín.

Jazmín wordt vertolkt door Claudia Sainte-Luce zelf, de regisseuse van de film. Het verhaal dat wordt verteld, is dan ook gestoeld op haar eigen leven. In de rol van Jazmín is ze schrijfster, maar werkt ze bij als serveerster in een brasserie. Jazmín is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en ze is nogal kort tegen haar vader. Voor haar is het ook aanpassen om iemand in huis te hebben voor wie ze nu moet zorgen, zeker omdat Toussaint aan dementie lijdt en er geregeld naast slaat.

Jurylid João valt in slaap tijdens de film, jurylid Maarten* lijkt zich wel te amuseren. Op een bepaald moment trakteert de film ons op vrolijke muziek en Maarten* begint in zijn stoel te dansen. Ikzelf vind het ook moeilijk om stil te blijven zitten. Maar ik zit hier in een verantwoordelijke rol, en dus beweeg ik alleen met mijn tenen in mijn schoenen. Emsis* moet met Maarten* lachen. Hij heeft zijn trui - dezelfde uitgewassen bordeaux fleece die alle gedetineerden dragen - binnenstebuiten aan. ‘Ik heb ‘m rap rap aangetrokken’, zegt hij, ‘want we mogen niet in t-shirt over de koer naar een ander lokaal’. Een gekke regel, lijkt me. Maar zo zijn er hier wel meer.

Aanvankelijk weten we nog niet of Toussaint nu uit Haïti komt. Maarten* denkt van wel. ‘Want hij spreekt met van die rare toonhoogtes, zoals in de Limburg.’

Doorheen flashbacks van Toussaint komen we stilaan meer te weten over zijn verleden. Maar ze zijn verwarrend, want wanneer hij aan het verleden denkt dan komt hij in beeld zoals hij in het heden is: een grijsaard. En dus is het soms moeilijk voor de kijker om uit te maken of het om het heden of het verleden gaat. De verwarrende flashbacks zorgen ervoor dat de jury La Caja Vacia achteraf nog wat moet samenpuzzelen om hem goed te begrijpen. Als kijker komen we letterlijk en figuurlijk in Toussaints dementie terecht. Net zoals zijn geheugen verwarrend is voor hem, zijn zijn flashbacks verwarrend voor ons. Die verwarring is wellicht een bewuste keuze van regisseuse Sainte-Luce.

Of ze hem dan goed vinden, de film? De meningen van de jury lopen uit elkaar. De film is interessant gemaakt, maar de aftakeling, dat is andere koek. ‘Het is een ondankbaar thema, niemand zit er op te wachten om iemand te zien aftakelen’, zegt Xavier*. ‘Het is ook een gemakkelijk thema’, zegt Steven. ‘Het is niet de eerste keer dat we bij de MOOOV-films iets zien wat over ziekte gaat’. ‘Heb je nog een quote nodig over deze film voor de blogs die je schrijft?’, vraagt Xavier*. ‘Ja hoor, zeg maar’, antwoord ik. ‘Wel, schrijf dan maar dat ik de film redelijk onderhoudend vind, maar weinig inspirerend.’

Bij deze.

*Om privacyredenen werd er niet met de echte namen van de juryleden gewerkt. Ze kozen allemaal een pseudoniem.

Arkasha Keysers

media image

media image

Behind the Scenes

Tijdens de weken voor het festival officieel van start gaat, bekijkt de Behind The Scenes-jury alle 8 competitiefilms van het festival in de gevangenis Merksplas. Binnen de vier muren van het activiteitenlokaal debatteren 15 gedetineerden en geïnterneerden over films die zich aan de andere kant van de wereld afspelen. Na elke film wordt er over de films gediscussiëerd, elk jurylid geeft persoonlijke punten aan de film en op het einde van de rit kiezen zij een winnaar, die de Behind The Scenes-prijs in de wacht sleept.