Afgelopen week vroeg ik aan de heren welke film de volgende keer het liefst zouden zien. ‘Die Turkse’ was het antwoord.

En dus leg ik Big Big World op. ‘Die Turkse’ begint als een modern sprookje. Twee wezen, allebei in hun tienerjaren, groeien samen op in het weeshuis en voelen zich broer en zus. Maar wanneer Zuhal in een pleeggezin terechtkomt, blijkt al snel dat haar nieuwe vader niet van plan is het meisje als zijn kind te behandelen, maar haar als tweede vrouw te nemen.

Ali, haar vermeende broer, is niet van plan dat zomaar te laten gebeuren. Hij wil Zuhal er koste wat het kost weghalen en pleegt daarvoor een ernstige misdaad.

De twee tieners beslissen daarop om samen een paar weken onder te duiken in een woud. Ze bouwen er een hutje van wat zeilen, hout en touw, en het leven in de natuur gaat hen aanvankelijk goed af. Ze maken plezier en Ali verdient wat centen in het dorp, genoeg om van rond te komen. De regisseur trakteert ons op prachtige natuurbeelden en een sprookjesachtige soundtrack. Zuhal en Ali leven als een prinses en een prins in het bos. Naïef, zoals alleen tieners dat kunnen zijn. Maar al snel komen er deuken in hun idyllische bestaan. Ali raakt zijn bij elkaar gespaarde geld kwijt, Zuhal wordt ernstig ziek.

Door haar ziekte begint het meisje meer en meer te ijlen en de kijker wordt meegesleurd in haar verwarrende wereld. Langzaam maar zeker wordt het sprookje een donkere, hallucinante ervaring.

Tijdens de nabespreking geven de juryleden aan dat Big Big World heel vaak het midden houdt tussen de dingen. Tussen kind zijn en volwassenheid, tussen de stad en de natuur, tussen gezondheid en ziekte en tussen de harde realiteit en een sprookjeswereld. Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Tegen het einde krijgt de kijker het gevoel niet meer te weten wat hij net voorgeschoteld kreeg. ‘Wat is dit nu eigenlijk?’ is een vraag die meermaals in me opkomt. Net dat maakt de film zo interessant.

Het gesprek achteraf krijgt een verrassende wending. De juryleden spreken over de verschillende dieren in het bos waar de regisseur op inzoomt. Ze denken dat het regelmatig in beeld brengen van bepaalde dieren voorspellingen aangeeft. De waterslang zou onheil voorspellen, de bok zou voor Satan kunnen staan. De jury kon de film best smaken, en vooral dan de beelden en de muziek. Ze belonen Big Big World met een hoge score.

De regisseur heeft met Big Big World een erg bijzondere film gemaakt. Misschien is het niet de allerbeste uit de competitie, maar zeker en vast wel de meest unieke.

 

Arkasha Keysers

media image

media image

Behind the Scenes

Tijdens de weken voor het festival officieel van start gaat, bekijkt de Behind The Scenes-jury alle 8 competitiefilms van het festival in de gevangenis Merksplas. Binnen de vier muren van het activiteitenlokaal debatteren 15 gedetineerden en geïnterneerden over films die zich aan de andere kant van de wereld afspelen. Na elke film wordt er over de films gediscussiëerd, elk jurylid geeft persoonlijke punten aan de film en op het einde van de rit kiezen zij een winnaar, die de Behind The Scenes-prijs in de wacht sleept.